DEMIDEAD - album “WAR AGAINST OURSELVES"

 

OFFICIAL LINKS

https://linktr.ee/Demidead


Demidead – War Against Ourselves
Review
Υπάρχουν albums που σε χτυπάνε κατευθείαν με τεχνική, ταχύτητα και όγκο. Και μετά υπάρχουν δίσκοι σαν το War Against Ourselves των Demidead, που δεν προσπαθούν απλώς να σε ισοπεδώσουν μουσικά — προσπαθούν να μπουν μέσα στο κεφάλι σου.
Τον άκουσα περιμένοντας ένα ακόμα δυνατό modern death/groove metal release. Βαριά riffs, breakdowns, επιθετικότητα, ίσως λίγη djent αισθητική εδώ κι εκεί. Και ναι, όλα αυτά υπάρχουν μέσα στο War Against Ourselves. Αλλά όσο προχωρούσε ο δίσκος, κατάλαβα ότι οι Demidead κυνηγούν κάτι πολύ πιο προσωπικό και ψυχολογικά φορτισμένο.
Αυτό το album μοιάζει με εσωτερικό πόλεμο που ηχογραφήθηκε.
Από το εισαγωγικό “The Dawn of Our War” γίνεται ξεκάθαρο πως οι Demidead δεν γράφουν απλώς “σκοτεινή” μουσική. Χτίζουν μια ολόκληρη αφήγηση γύρω από την ψυχική φθορά, τη σύγκρουση με τον ίδιο σου τον εαυτό και εκείνη τη μόνιμη αίσθηση ότι κάτι μέσα σου προσπαθεί συνεχώς να σε καταπιεί. Οι θεματικές γύρω από depression, anxiety, schizophrenia και inner conflict διαπερνούν ολόκληρο το War Against Ourselves χωρίς ποτέ να ακούγονται επιτηδευμένες ή “δήθεν βαθυστόχαστες”.
Και αυτό είναι που κάνει τον δίσκο τόσο δυνατό.
Οι κιθάρες κινούνται συνεχώς ανάμεσα σε thrash ένταση, groove βαρβαρότητα και πιο μελωδικά death metal ξεσπάσματα. Υπάρχουν στιγμές όπου το album θυμίζει την οργή των Machine Head, αλλού τη μηχανική πίεση των Fear Factory και κάποιες φορές τη συναισθηματική βία των Gojira — αλλά χωρίς ποτέ να χάνει τη δική του ταυτότητα.
Το “Everything Burns” είναι από εκείνα τα κομμάτια που σε πιάνουν από τον λαιμό με το groove τους, ενώ το “Rorschach Test” δείχνει ξεκάθαρα πόσο έξυπνα οι Demidead χρησιμοποιούν τη μελωδία μέσα στο χάος. Δεν τη βάζουν για να “γλυκάνουν” τον ήχο· τη χρησιμοποιούν σαν στιγμιαία ανάσα πριν ξαναπέσει το βάρος πάνω σου. Το “Incarnation of Death” από την άλλη κουβαλά σχεδόν hardcore ενέργεια, με riffs που μοιάζουν φτιαγμένα για ιδρωμένα pits και σκοτεινά venues.
Αυτό που με έκανε να κολλήσω περισσότερο με το War Against Ourselves είναι πως, παρά τη βία του, δεν ακούγεται ποτέ μονοδιάστατο. Οι Demidead ξέρουν πότε να επιτεθούν και πότε να αφήσουν την ατμόσφαιρα να δουλέψει. Τα πιο αργά, σχεδόν doom ή post-metal περάσματα δίνουν στον δίσκο μια ασφυκτική αίσθηση εσωτερικής αποσύνθεσης, σαν να ακούς κάποιον να καταρρέει ψυχολογικά σε πραγματικό χρόνο.
Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, η παραγωγή κρατά τρομερή ισορροπία. Ο ήχος είναι βαρύς αλλά καθαρός, μοντέρνος αλλά όχι αποστειρωμένος. Κάθε instrument έχει χώρο να “αναπνεύσει”, χωρίς να χάνεται ποτέ εκείνη η underground αγριάδα που κάνει το album να ακούγεται αληθινό.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το War Against Ourselves έχει προσωπικότητα. Δεν ακούγεται σαν μπάντα που προσπαθεί να ακολουθήσει trends της σύγχρονης metal σκηνής. Ακούγεται σαν τέσσερις άνθρωποι που πήραν τον θυμό, τις φοβίες και τις πιο σκοτεινές σκέψεις τους και τις μετέτρεψαν σε μουσική.
Και τελικά αυτό είναι που μένει όταν τελειώνει ο δίσκος.
Όχι μόνο η ένταση.
Όχι μόνο τα riffs.
Αλλά εκείνη η αίσθηση ότι άκουσες κάτι ειλικρινές.
Το War Against Ourselves δεν είναι απλώς άλλο ένα heavy album γεμάτο breakdowns και επιθετικότητα. Είναι ένας βίαιος διάλογος με τους προσωπικούς μας δαίμονες. Ένας δίσκος που μυρίζει ιδρώτα, άγχος, απογοήτευση και εσωτερική σύγκρουση — αλλά ταυτόχρονα βρίσκει δύναμη μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι.